شادکامی پس از رنج

همه چيز گاه اگر کمی تيره می نمايد، باز روشن مي شـود،  زود!

فراموش مکن اين حقيقت است: بارانی بايد، تا که رنگين کـمانی برآيد!

 و ليموهايی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود !

و گاه روزهايی در زحمت تا که از ما انسانهايی تواناتر بسازد!

خورشيد دوباره خواهد درخشـيد زود، خواهی ديد!

                                                                                                         (  کولين مک کارتی)

حس تنهایی

هیچ کس تنهایی ام را حس نکرد...                                                                      

                                                  لحظه های ویرانیم راحس نکرد ...

در تمام لحظه هایم هیچ کس، خلوت تنهاییم را حس نکرد...

                          

                                                 آسمان غم گرفته ام هیچگاه ، برکه طوفانیم را حس نکرد...

 

آن که سامانه ی غزل هایم اوست ، بی سر و سامانیم را حس نکرد...

 

بهترین چیز...

 

با تو ام اي سهراب...اي به پاكي چون آب.
يادته گفتي بهم تا شقايق زنده ست زندگي بايد كرد. نيستي سهراب ببينی كه شقايق هم مرد ، ديگه باید به چه کسی دلخوش کرد.

يادته گفتي بهم ، اومدي سراغ من نرم و آهسته بيا كه مبادا تركي برداره چيني نازك تنهاییت. اومدم آهسته نرمترازيك پرقو .خسته ازدوري راه. خسته وچشم به راه.

 يادته گفتی بهم ، عاشقی يعني دچار، فكر كنم شدم دچار . تو خودت گفتی چه تنهاست ماهی اگه دچار دريا باشه، آره تنها باشه يار غمها باشه.
يادته می گفتی گاهگاهی قفسی می سازم ، می فروشم به شما تا با آواز شقايق كه در آن زندانی است دل تنهاييتان تازه شود.
ديگه حتي اون شقايقی كه اسير قفسه سهراب! ساحل يه نفسه ، نداره تازگی برای اين دل تنهايي من، پس كجاست اون قفس شقايقت ، منو با خودت ببر به قايقت .
راست مي گفتي كاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود...آره... كاشكي دلشون شيدا بود.
من به دنبال يه چيز بهترينم سهراب ، تو خودت گفتي بهم بهترين چيز رسيدن به نگاهی ست كه از حادثه عشق تر است. 

 

 

دریای درون

سالها به دنبال شناختن ((من واقعی )) انسانها ،درتکاپوی آموختن بودم .جستجومیان دریای درون بیکرانی که انسان نام گرفته بود وروح الهی در کالبد مادی اش دمیده شده بود . هر جانوشته وکتابی در این زمینه وجود داشت به شوق می خواندم ودر محضر هر آنکس که ادعای انسان شناسی و خداشناسی اش بود تلمذ می کردم اما هیچ یک در هیچ زمان روح تشنه ی مرا سیراب نکرده بود و سوال های فراوان ذهن جستجو گرم را جوابگو نبود. تامل من در عالم درون مرا به خودشناسی ،وتکاپویم درعالم برون ،به دیگر شناسی ام یاری می داد .اما این نکته را تمام جان دریافته بودمکه :     

قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن  ظلماتست بترس از خطر گمراهی   

همواره براین باور بودم که اگر انسانها بتوانند از اطرافیان خود ودیگرانی که با آنان در روابط اجتماعی شان در تماسند شناختی کاملتر داشته باشند ،بی تردید خواهند توانست با آنان رابطه ای سالمتر ،کم برخورد یا بی برخورد تر ،سنجیده تر وماندگار تر داشته باشند رابطه ای بدون برد وباخت ،بدون آزردن وآزرده شدن ،بدون آسیب دیدن وآسیب زدن چه بسا انسان هایی که اگر آنان را در دیدار های نخست ،بشناسیم هرگز آنان را به عنوان ،دوست ،همکار، همسرو...انتخاب نمی کنیم .   

در این میان سوال ((چگونه اورا بشناسم )) ذهن کثیری از انسان ها را به خود مشغول می کند.اورایعنی:دوستم را، محبوبم را، معشوقم را، برادرم را ،همکارم را ،زیر دستم را،همسایه ام را، یا آن که قرار است با او مصاحبه ای را انجام دهم وشناسایی آنها به نظرم جالب آمد تا برای شما بنویسم ونظر هایی خوب تان را بپرسم امید در آن است که بتوانیم مشکلات خود را از این لحاظ حّل وفصل کرد با امیدهمکاری شمادوستان وبلاگی . 

به راستی آن که بااومواجه می شویم کیست؟دارای کدام خصوصیات اخلاقی است؟ آیا همین است که می گوید؟همین است که نشان می دهد؟ همین است که درنوشته هایش است؟ همین است که از خط وامضاءاش می توان فهمید؟ همین است که قیافه اش بیان می کند؟ همین است که چهره اش می گوید؟ همین است که دوستان ، نزدیکان،آشنایان وهمکارانش درباره ی او می گویند؟آیا همین است که...؟ راستی چگونه می توان فردی که قراراست عمری،درقفس تنگ دنیا همنفس مان باشد،آنچنانی که هست بشناسیم ،آنجا که آدمیان درپس هزارنقاب با شما روبه رو می شوند ،وچون پای منفعتی درمیان باشد ،بیشتروبیشتر...،وهرزمان که درموقعیتی پراسترس نقابی فروشکند ،یقین نداری که آیا آنچه هم اینک می بینی ،چهره واقعی اوست ویا باز هم نقابی دیگر چهره ای در پس چهره ی سابق...!؟